getuigenis burn-out Kristine

En toen ging het licht uit – getuigenis burn-out

Maandag 5 maart 2019, een dag die ik niet snel zal vergeten. De wekker loopt af en ik open mijn ogen, het is een morgen net als de andere. De start van een nieuwe werkweek. Heel gewoon. Zo lijkt het toch. Tot ik besef wat een heftige week ik achter de rug heb. Het lijkt even onwezenlijk, maar al gauw blijkt het waar te zijn.
Vorige week was mentaal erg zwaar. Mijn eerste dag als hoofdverpleegkundige op maandag had een fijne dag moeten zijn. Een nieuwe start met vele kansen en mogelijkheden.

Die vreugde werd overschaduwd door de suïcide van een patiënt. Totaal onverwacht…

Ik herinner me nog heel goed het beeld dat ik zag toen we hem vonden. Je staat perplex, een paar seconden, tot je adrenaline begint te stromen en je doet wat je moet doen.

Iedereen die erbij betrokken was doet automatisch wat van hem gevraagd wordt, ook ik. Een ganse dag aanwezig geweest maar vooral gefunctioneerd op automatische piloot. Op dat moment zie je dat zo niet. Achteraf wel.

Veel geregeld, veel gehuild, veel angsten! Het doet wat met een mens. Maar toch bleef ik functioneren, een hele week lang. Omdat het verwacht werd, omdat het moest!
Slechts 5 minuten wakker en die hele week passeerde mijn brein al. Ik voel me mottig, een knoop in mijn maag. Ik voel me machteloos en er komen veel vragen.

Hoe zal het vandaag zijn, met de collega’s, met de andere patiënten, met mezelf. (Of vergeet ik mezelf?)
Ik neem een douche, ontbijt en maak me klaar om te vertrekken. Ik voel me gelaten maar ook gestresseerd. Een mengeling van gevoelens giert door mijn lijf. Maar ik vertrek. Ik beschouw het immers als een normale reactie.

Mijn lichaam weigert door de deur te gaan om naar het werk te vertrekken

Vier keer heb ik het geprobeerd, het vertrekken. Elke keer weer blokkeerde er iets in mij. Het leek alsof ik werd tegengehouden door iets, door mezelf?
Toen ging het licht uit, fysiek was ik aanwezig maar verder niets meer. Wenen, boos zijn, een allesoverheersende moeheid. Het enige dat ik nog wou is wegkruipen in een hoekje en gerust gelaten worden.

Tegelijkertijd kwam ook een enorm schuldgevoel de kop opsteken. Tegenover mijn collega’s, mijn baas, mezelf.. ik voelde me gefaald. Ik voelde me niets meer, geen cent meer waard.

Op het werk was ik niet de enige die uitviel, ook de psychologe en enkele andere betrokken collega’s vielen stelselmatig uit. Na een week, maximum 14 dagen gingen ze weer aan het werk.

Strijdlust

Mijn strijdlust stak de kop op! Natuurlijk ging ik ook maar een week thuisblijven, of toch zeker niet meer dan 14 dagen. Natuurlijk, want als de anderen het konden, ik ook!

Huisarts en psycholoog werden ingeschakeld. Traumaverwerking stond nu op de eerste plaats. Dat is toch wat ik dacht. Maar niets bleek minder waar. Er was meer aan de hand, veel meer. Het trauma was de druppel die de meer dan volle emmer deed overlopen.

Ik had een burn-out

Ik had een burn-out. Ik? Ongeloof, teleurstelling, onmacht, verweer, ontkenning, allemaal gevoelens die door me heen gingen. Wat nu? Bijna 2 jaar later kijk ik nu terug op mijn burn-out als een geschenk. Iets wat me veel sterker heeft gemaakt en waardoor ik nog meer bij mezelf heb moeten stil staan.

Het verloop is heftig geweest en met veel ups en downs. In het begin vooral hopeloosheid met af en toe een lichtje in de duisternis. Een proces van veel vallen maar ook steeds weer opstaan. Het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben.

Zelf uitzoeken wat het beste voor me was

Ik heb gedurende al die tijd vooral zelf moeten uitzoeken wat het beste voor me was. Tips van anderen nam ik ter harte maar voelde het niet goed dan deed ik het niet. Tussendoor nog een medisch ontslag verwerkt en ook dat heb ik overleefd.
Mijn Burn-out is een harde leerschool geweest, een moeilijk en zwaar traject waarbij ik keihard aan mezelf heb moeten werken en waar ik nu de vruchten van draag.

Meer begrip graag

Jammer genoeg ben ik ook veel moeilijkheden tegengekomen in mijn herstel. Onbegrip, onkunde en harde reacties zijn er maar enkelen van.
Daarom wil ik er graag werk van maken om ervoor te zorgen dat burn-out gezien wordt zoals het is en niet zoals men DENKT dat het is.
Om deze reden ben ik dan ook de drijvende kracht achter de zelfhulpgroep burn-out in Antwerpen. Ik wil heel graag andere mensen met burn-out ontmoeten en nodig hen dan ook graag uit op een van mijn praatsessies of wandelsessies.

Terug aan het werk

Na een herstel van 21 maanden start ik terug met een job als verpleegkundige. Ik koos bewust voor een deeltijds regime om mezelf niet weer voorbij te hollen.
De start is met gemengde gevoelens omdat de voorbije maanden niet de minste waren. Maar ik geloof in mezelf en in de kracht die ik haalde uit mijn herstel van burn-out en wil er dan ook vol voor gaan.

Ik beschouw burn-out nu als een mannetje dat naast me loopt en er mag zijn. Maar ik bepaal hoe ik er mee om ga!

Mijn doel is om anderen te helpen, inspireren en vooral ook moed te geven omdat herstel mogelijk is. Daarom ben ik samen met Michel de drijvende kracht achter de zelfhulpgroep burn-out en wil ik ook iedereen met mijn verhaal bewust maken van wat burn-out is en wat het met je doet als mens.

Ik nodig je graag uit op een van onze wandelsessies en praatsessies voor lotgenoten met burn-out

Scroll naar top