burn-out getuigenis Jenny

Ik heb je gezien in ’t stad, ik dacht dat je ziek was – getuigenis burn-out

Jenny was 9 maand thuis met een burn-out. Ze vertelt ons haar verhaal over de signalen die ze negeerde, het onbegrip en wat ze uit haar burn-out leerde.

Wat deed je voor je burn-out en hoe is het tot een burn-out gekomen?

Eind de jaren ’80, na een aantal jaar in de administratie te hebben gewerkt, heb ik samen met mijn echtgenoot een kantoor opgestart voor vertaal- en typwerk.

Vrij snel kregen we grote opdrachten en projecten toevertrouwd van uitgeverijen, meestal juridische en wetenschappelijke teksten. Deze teksten moesten ingetypt of gescand, nagelezen en voorbereid worden voor opmaak. Het was een heel drukke periode.

We hebben een kleine tien jaar dag in dag uit gewerkt, weekends inbegrepen, één week vakantie per jaar. Meestal waren we een 10-tal uur per dag aan het werk.

Onze grootste klant was een juridisch uitgever die een slechte betaler was. Stress alom. Heel veel werk, en… steeds wachten op de centen. Dit kon niet blijven duren.

Zo hebben we eind de jaren 90 beslist om de zaak stop te zetten en in dienstverband te gaan werken. Ik ben toen bij een ander juridische uitgeverij aan de slag kunnen gaan als productieverantwoordelijke. De job was zeer uitdagend. Af en toe stress maar ook rustiger periodes. Weekends vrij en 4 weken vakantie per jaar. Wat een luxe!

Na een tiental jaar is de uitgever waarvoor ik werkte weggegaan om haar eigen bedrijf (juridische uitgeverij) op te starten. Ze vroeg me mee en ik heb die stap gezet. Het was een heel zware job en na een drietal jaar ben ik er onder door gegaan. OP! GEDAAN!

 

Wat mijn burn-out mij duidelijk gemaakt heeft, is mezelf beter te leren bewaken.

  1. Moe is moe, en dat betekent tijd om rust in te lassen. Perfectie nastreven, is op zich geen probleem, maar perfectie bestaat nu eenmaal niet. Een fout of vergetelheid is niet het einde van de wereld. Dat kan ik nu makkelijker aanvaarden.
  2. Dankzij mijn burn-out ben ik rustiger geworden, jaag ik me minder snel op en laat ik me niet meer opjutten.
  3. Ik heb geleerd neen te zeggen. Dit is niet makkelijk, maar ik doe het nu wel als mij gevraagd wordt iets te doen binnen een voor mij onhaalbaar tijdsbestek.

Na mijn burn-out wilde ik een andere job

Ik heb mijn job verlaten. Ik kon niet meer terug naar dezelfde job. Het zweet brak me letterlijk uit, mijn lichaam protesteerde. Mijn werkgever heeft me toen wel een andere functie aangeboden, maar ik heb geweigerd. Er was te weinig personeel, te veel chaos, dus ik wist dat ik sowieso weer in dezelfde mallemolen zou verzeilen.

Ik heb toen vrij snel een administratieve job gevonden, waar ik mij rustig kon inwerken en waar geen onmogelijke deadlines werden gesteld. Ik heb daar een tweetal jaar gewerkt maar er was te weinig jobinhoud, te weinig uitdaging en ik begon stilletjes aan te dromen om terug zelfstandig te zijn. Stap die ik uiteindelijk gezet heb.

Werken is niet meer mijn leven

Werken is leuk en zinvol, maar alles moet met mate zijn. Ik werk nog maximaal 8 uur per dag, zelden in de weekends en ik hou me aan mijn vier weken vakantie per jaar.

Ik kan nu zelf mijn werk regelen. Opdrachten die binnenkomen, moeten uiteraard gedaan worden en ook binnen soms korte deadlines, maar het geeft me rust dat ik zelf mijn werk kan plannen.

Voel je niet schuldig bij negatieve commentaren

Zij die het niet meegemaakt hebben, begrijpen het niet en je kan aardig wat rare reacties krijgen…

Ik heb je gezien in ’t stad, ik dacht dat je ziek was? Of ik zou niet thuis kunnen zitten ganse dagen, ik moet werken… Of zo lang dat jij al thuis bent, je hebt geen zin meer om te werken zeker? En ga zo maar door. Deze opmerkingen komen hard aan. Voel je vooral niet schuldig. Je lichaam is op en heeft rust nodig.

Hoe heb jij professionele hulp ervaren? Welke hulp heb je ingeschakeld?

Op aanraden van mijn huisdokter ben ik in therapie gegaan. Dit heeft me zeer geholpen. Ik heb een aantal specifieke testen moeten doen waaruit bleek dat mijn zelfvertrouwen niet geschonden was, ik niet depressief was, maar wel heel moe. Mijn batterijen waren op.

Uiteraard doet het iets met je als je niets meer kan doen, bv. van een strijk van een uurtje moest ik dagen bekomen. Eten maken was een opgave… Telkens riep mijn lichaam mij terug! Rusten! Het was een heel lastige periode.

Mijn therapie heeft me geholpen om alles zijn gang te laten gaan, te kunnen loslaten, te kunnen bekomen en te weten dat er een lichtpuntje was op het einde van de tunnel en dat de burn-out ook positieve gevolgen zou hebben.

Heb je goede opvang of hulp gekregen van familie, vrienden, kennissen? Voelde jij je begrepen?

Ik voelde me niet echt begrepen, enkel van mijn huisdokter en mijn therapeut. Mijn echtgenoot had het er ook heel moeilijk mee in het begin, maar na een tijdje begreep hij wel wat ik doormaakte.

Familie en vrienden waren vriendelijk en een beetje begaan, maar het echt begrijpen deden ze niet.

Hoe uitte de burn-out zich bij jou? Welke blokkage heb je ervaren?

Oververmoeidheid, ik kon niet meer. Mijn hart deed raar, soms dacht ik dat ik ging doodvallen aan mijn bureau.

Ik ervaarde ook iets trekkerigs in mijn lichaam. Een schoonzus van mij had me gezegd, ja, burn-out… als de elastiek springt, dan kan je niet meer. En dat was zowat wat ik ervaarde, als ik moe was begon mijn lichaam te protesteren.

Ik voelde heel veel spanning alsof iets aan het tegen trekken was in mijn lichaam. Ik heb dat nu soms nog als ik heel moe ben. Dan weet ik, ik ben er weer over aan het gaan, ik moet NU rusten…

Signalen. Welke signalen heb je ervaren of genegeerd die op een burn-out wezen?

Vermoeidheid, vergetelheid, verstrooidheid, overacting, meer fouten maken dan normaal, sneller boos worden.

Scroll naar top