over perfectionisme en burn-out

Over de link tussen burn-out en perfectionisme. Veel straf krijgen, is ticket voor burn-out.

Zijn ticket voor burn-out kreeg Kris al in zijn kindertijd door een zeer militaristische opvoeding. Zijn vader zette hem bijvoorbeeld altijd in competitie met zijn broer. Zijn principe was: “als ik op je hoofd klop telkens je iets fouts doet, daar word je sterk van.” Kris denkt er ondertussen anders over. “Je wordt daar perfectionistisch van want je krijgt veel schrik om iets fouts te doen en klop te krijgen.”

Het gevolg is dat Kris vandaag nog altijd een probleem heeft met autoriteit. Hij kan niet tegen hiërarchie. Hij wil alles goed doen uit schrik om fouten te maken en uitbranders te krijgen. Vandaag durft hij nog altijd niet voor zijn eigen mening uitkomen uit angst om iets verkeerds te zeggen.

Kris voelt zich niet goed genoeg

Die schrik om zijn mening uit te spreken wordt in alles doorgetrokken. Zo kies je er meer voor om alleen te zijn, lunch je aan je bureau en neem je tussendoor geen pauzes om eens een praatje met een collega te doen.

Omdat Kris heel stil was in de vergaderingen, werd zijn mening na verloop van tijd niet meer gevraagd en bleef de erkenning uit.

Zijn advies is dan ook om wel pauzes te nemen in de ochtend en namiddag en om zeker niet te blijven doorwerken tijdens de lunchperiode. Hij vindt ondertussen ook dat zijn mening waardevol kan zijn en dat hij die gerust mag uiten. Maar tussen weten en doen, gaapt vaak nog een grote kloof.
Enkel in kleine groep, tussen mensen die hij kent, durft hij zijn standpunten kenbaar te maken.

Kris legt zichzelf te veel werkdruk op. Nog een link tussen burn-out en perfectionisme

Kris heeft een éénmanszaak als technisch tekenaar. Hij werkt snel, nauwkeuriger en correcter dan zijn collega-concurrenten. Tot op vandaag heeft hij daar weinig voor terug gekregen.
Zijn streven naar perfectie is een vloek. Hij wil niet alles perfect doen, het moet perfect zijn. Maar die perfectie bereik je nooit omdat je nooit tevreden bent van je eigen werk. Omdat het nooit genoeg is, krijgt Kris voortdurend schuldgevoelens.

Kris ziet zijn eigen successen niet

“Ik heb voor zeer grote bedrijven mogen werken en zeer toffe dingen gemaakt”, vertelt Kris. “Ik heb dat nooit beseft. Ik heb me over mijn prestaties veel te weinig trots gevoeld. Dat voelde allemaal als normaal aan.”

Kris zag zijn eigen successen niet omdat hij geen erkenning kreeg of de erkenning niet hoorde. Toen hij eens aan zijn baas vroeg wanneer de jaarlijkse evaluatie kwam, antwoordde hij: “als er nu één iemand is, waar we super tevreden van zijn, dan ben jij het. Jij hoeft echt niet te vrezen voor je job.”
Dat was de eerste keer in zijn leven dat iemand tegen hem vertelde dat hij ergens goed in is.

Moeite met neen zeggen

Uit die allesoverheersende angst om iets fouts te doen, komt ook de moeite om neen te zeggen. Daardoor groeit de stapel werk snel aan en raakt zijn agenda boordevol.
En zo raakte heel zijn leven verweven met een denkpatroon waardoor men zichzelf wegcijfert.

Stop met rap rap rap

  1. Omdat hij goed is, krijgt hij altijd meer werk. Omdat zijn agenda vol staat, wil hij alles rap, rap, rap. Rap iets afwerken, rap eten, rap betalen, rap vertrekken, … en vergroot je constant de druk op jezelf.
  2. Toen hij op een dag inzicht kreeg dat hij perfectionistisch is aangelegd, is hij met vallen en opstaan trager gaan leven.
  3. Hij is begonnen met lijstjes te maken: wat doet hij nu echt graag, wat maakt hem echt gelukkig, wanneer vindt hij rust. Het waren vragen waar hij nog nooit over nagedacht had.
    Vandaag vindt Kris rust op zijn boot. Hij kan uren varen en naar de horizon kijken. Als hij daarna thuis komt, voelt hij zich een ander mens.
  4. Door trager te gaan leven, is hij ook gezonder gaan leven. Hij heeft meer aandacht voor rust nemen, gezond eten, genieten, tijd nemen voor zijn vrouw en zichzelf.
    Het oeroude gezegde: werk om te leven en niet leven om te werken, past hij nu meer en meer op zichzelf toe.
Scroll naar top