burn-out getuigenis anja

Zeg niet herpak je van je burn-out… maar het komt wel goed

Anja is administratief directeur van een labo. Ze heeft in 2016 een burn-out gehad. Ze ging voor haar klachten naar een psychiater die haar vertelde dat ze naar een burn-out afgleed. Ze geloofde hem pas toen ze tijdens een sessie bij hem onophoudelijk begon te huilen.

Wanneer komt de bodem?

Anja kreeg ziekteverlof voorgeschreven. Ze kon zelfs niet meer uit bed om zich te wassen. Toen zij wat later met de auto de weg op reed zonder goed te kijken en haar zoon zei: mama wat doe je nu, drong de ernst van alles tot haar door. Ze ging meteen naar haar psychiater die haar zes maanden thuis schreef.

Anja schrok enorm van de impact van een burn-out. “Ik heb tien keer aan mijn psychiater gevraagd: bestaat de spreekwoordelijke bodem eigenlijk wel?” Telkens als ze dacht dat ze op het dieptepunt zat, zakte ze nog meer weg. In haar zoektocht naar de oorzaken, botste ze op heel wat frustraties en dingen die haar niet gelukkig maakten. Zo ontdekte ze dat haar werk een vlucht was geworden uit de dagelijkse sleur die haar leven geworden was. Ze nam dan ook de moeilijke beslissing om haar huwelijk te beëindigen.

Tegelijk kwam ze tot de conclusie dat ze opgegroeid is met het idee dat je hard moet werken. Hard werken is het ideaalbeeld. Vandaag is ze daar totaal niet meer van overtuigd, gelukkig maar.
Als moeder wilde Anja altijd eerst voor iedereen zorgen. Nu zorgt ze eerst voor zichzelf.

Doe de eerste maand niets

Anja adviseert om de eerste maand van je burn-out niets te doen: niets veranderen en niets beslissen. Je laat je lichaam best volledig rusten.

Vermijd ook om alles zo snel mogelijk te willen oplossen. Denk niet aan het werk dat blijft liggen. Je burn-out is niet te verhelpen met een pilletje en dan verder. Je moet rusten.
Deze keer ben jij het niet die bepaalt wat kan. Het zal je lichaam zijn dat jouw ritme voor de volgende maanden zal bepalen.

Vertrouw er op dat het goed komt. Het komt echt goed. Je hoeft dus niet te proberen om jezelf te forceren. Als je moe bent, slaap gerust, ook al is dit zes uur extra per dag.

Luister niet naar het advies herpak jezelf van je burn-out

Je partner, vrienden, familie of kennissen zullen heel goed bedoeld het advies geven om jezelf te herpakken. Om te vechten.

Vraag hen om dit niet te doen. Herpakken lukt niet. Het advies geeft een enorm schuldgevoel omdat je gewoon de energie niet hebt om je te herpakken en zelf wel weet dat je je moet herpakken. Hiermee bevestigt men immers het gevoel van falen dat al zo sterk aanwezig is. Vertrouw er op dat het uiteindelijk goed komt. De extreme vermoeidheid, de focusproblemen, het geheugenverlies, enzovoort zijn een gevolg van je burn-out. In het begin heeft je lichaam vooral rust nodig om te herstellen.

Je omgeving kan jou wel enorm steunen door bevestiging te geven dat het OK is. Je mag nu even volledig de tijd nemen voor jezelf. Je mag je ellendig voelen. Je hoeft je niet schuldig te voelen. Je hebt dit alles nodig om een nieuw mens te worden. Je moet even zo diep gaan zodat je later belangrijk noodzakelijke beslissingen kunt nemen.
Achteraf stond Anja versteld van de veerkracht die je lichaam heeft en dat het herstel echt komt, ook al geloof je dat in het begin totaal niet.

Je burn-out is nooit voorbij. Doe daarom aan hervalpreventie

Anja stelt onomwonden dat je burn-out nooit voorbij is. Je komt de burn-out te boven maar de valkuilen blijven aanwezig zodat je heel je leven alert zal moeten blijven.

Het is zoals een dieet volgen. Je valt af maar daarna moet je toch altijd blijven opletten of de kilo’s vliegen er terug aan. Die kilo’s blijven alleen maar weg door je voedingspatroon levenslang te wijzigen. Zo is het ook met burn-out: je blijft er uit door je levenslang aan te passen aan je nieuwe levensstijl. Tegelijk kun je jezelf de vraag stellen of je nog wel terug wil naar je oude ik?
Net omdat die valkuilen voor herval bij burn-out zo groot zijn, mist Anja vooral burn-out-preventie-plannen en begeleiding.

Anja betrapt zich er regelmatig op dat ze haar grenzen nog te weinig afbakent. Als ze niet oplet, werkt ze te veel uren. Ze blokkeert daarom in haar agenda op een heel visuele manier vrije dagen zodat ze echt niet werkt. Ze streept die dagen echt door. Dat is tijd voor zichzelf.

Twee keer per jaar gaat ze naar een abdij waar ze verplicht is om stil te zijn, stil te eten, niets te zeggen. Zo geeft ze haar brein volledige rust omdat heel veel prikkels wegvallen.

Ondertussen is Anja zelf burn out coach geworden en wil ze vooral inzetten op mobiliseren van de omgeving met een burn out en hervalpreventie. “Zet zeker niet te snel je therapie stop,” adviseert ze, “vraag aan de mensen uit je omgeving om mee te waken over het nemen van die nodige rustmomenten. Markeer vrije dagen in je agenda, ga veel wandelen, laat je perfectionisme en je controledrang varen. Maar vooral: durf jezelf af te vragen waarom je weer die grenzen opzoekt, wat wil je bewijzen en aan wie wil je dat bewijzen?”

Werk

In 2018 bleef Anja opnieuw een maand thuis, deze keer werd dit haar opgelegd door haar rechtstreekse verantwoordelijke. Anja is deze persoon enorm dankbaar en heeft hierdoor zeker ervaren hoe belangrijk het is dat mensen uit je omgeving mee waken over je gezondheidstoestand.

Anja keerde daarna terug naar dezelfde werkplek, dezelfde job, dezelfde baas en zelfde collega’s.

Werktips na burn-out

Anja wil mensen die vandaag in burn-out zitten nog wat tips meegeven voor later.
1. Reïntegreren door parttime te werken is niet altijd een goed advies. Als je in je hoofd het werk van een fulltime op een halve dag wil doen, dan blijf je beter een maand langer thuis. Als je toch parttime terug gaat, maak dan op voorhand goede afspraken over je uit te voeren taken.
2. Zet elke avond je gsm af en pc uit vanaf een vooropgesteld uur. Lees geen mails meer.
3. Je burn-out is nooit voorbij. Maar zou je nog naar dat oude leven terug willen? Wellicht niet.
4. Durf even naar overlevingsmodus te gaan als het wat minder gaat. Dat is zeker wel ok!

Anja is achteraf gezien zeer dankbaar voor deze twee zeer zware jaren. Ondanks alle pijn, teleurstellingen en gevoelens van onmacht, kijkt ze terug op een periode die haar heel veel geleerd heeft over wat ze wil, maar nog belangrijker over wat ze zeker niet meer wil.

Blijven of vertrekken? Krijg inzicht met loopbaanbegeleiding
Scroll naar top